ทุติยวรรค (ลาภสักการสังยุต)

วรรคที่ 2 ของลาภสักการสังยุต (SN 17.11–17.20) ที่เชตวัน สาวัตถี — แสดงพลังร้ายของ ลาภสักการะและความสรรเสริญ ผ่านแม่แบบเดียวกันทั้ง 10 สูตร ต่างกันแต่ “สิ่งล่อ” ที่ยกมาเทียบ

แม่แบบทุกสูตร: ทรงกำหนดรู้ใจด้วยพระทัยว่า บุคคลบางคน แม้เพราะ[สิ่งล่อ X]เป็นเหตุ ก็ไม่ยอมจงใจกล่าวมุสา — แต่ต่อมาเมื่อถูกลาภสักการะครอบงำย่ำยีจิต กลับ กล่าวมุสาทั้งที่รู้ จึงทรงสรุปว่าลาภสักการะทารุณ เผ็ดร้อน เป็นอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะ พึงศึกษาเพื่อละเสีย

10 สิ่งล่อที่ยกเทียบ (ไล่ระดับ):

• SN17.11 สุวัณณปาติ (ข้อ ๕๖๐–๕๖๑) — ถาดทองคำเต็มด้วยผงเงิน
• SN17.12 รูปิยปาติ (ข้อ ๕๖๒–๕๖๓) — ถาดเงินเต็มด้วยผงทอง
• SN17.13 สุวัณณนิกข (ข้อ ๕๖๔) — แท่งทอง
• SN17.14 สุวัณณนิกขสต — แท่งทอง 100 แท่ง
• SN17.15 สิงคินิกข — แท่งทองสิงคิ
• SN17.16 สิงคินิกขสต — แท่งทองสิงคิ 100 แท่ง
• SN17.17 ปฐวี — แผ่นดินที่เต็มด้วยทอง
• SN17.18 อามิสกิญจิกข — ของกำนัลเพียงเล็กน้อย
• SN17.19 ชีวิต — แม้แลกด้วยชีวิต
• SN17.20 ชนปทกัลยาณี — แม้แลกด้วยนางงามแห่งชนบท

(สูตรที่ 4–10 ย่อด้วย ฯลฯ ใช้แม่แบบเดียวกับสูตรต้น เปลี่ยนแต่สิ่งล่อ)

ความสำคัญ: ชี้ว่าลาภสักการะมีกำลังครอบงำจิตยิ่งกว่าสิ่งล่อใจอันใหญ่หลวงเพียงใดก็ตาม ทำให้ผู้มีศีลถึงกับละศีลกล่าวมุสาได้ — ต่อเนื่องแก่นจากปฐมวรรค