ความมักน้อย (appicchatā อัปปิจฉตา) และ ความสันโดษ (santuṭṭhi สันตุฏฐิ) คือคุณธรรมคู่ที่เป็นแก่นของพรหมจรรย์ — มักน้อย = ไม่ปรารถนามาก ไม่อยากเด่นอยากได้; สันโดษ = ยินดีพอใจตามมีตามได้ ในปัจจัยที่ได้มาโดยชอบ.
- เป็นเหตุผล (อานิสงส์) ที่พระพุทธเจ้าทรงยกขึ้นแสดงก่อนบัญญัติสิกขาบทหลายข้อ โดยเฉพาะnissaggiya-pacittiya-30 (นิสสัคคิยปาจิตตีย์ 30) (เรื่องสะสมจีวร/บาตร/หาลาภเกินควร) — ทรงตำหนิความมักมากแล้วสรรเสริญความมักน้อยสันโดษ
- จัดเป็นองค์แห่งคุณที่เกื้อกูลการขัดเกลา (สัลเลขธรรม) และความเป็นอยู่ง่าย (สุภรตา)
- ตรงข้ามกับ มหิจฉตา (ความมักมาก) และ อสันตุฏฐิ (ความไม่รู้จักพอ)
- โยงmahavibhanga (มหาวิภังค์)