แหล่ง: มารตัชชนียสูตร (มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ สูตรที่ ๕๐)
- ที่มา:
raw/tipitaka/thaimm/vol-19.md ข้อ ๕๕๗–๕๖๖
- ฉบับ: มมร เล่ม 19 | ตำแหน่ง: จูฬยมกวรรค สูตรที่ 10 (จบวรรค + จบมูลปัณณาสก์)
ใจความสำคัญ
- มารเข้าไปในท้องพระโมคคัลลานะที่เภสกลาวัน แคว้นภัคคะ → พระเถระรู้ทัน สั่งให้ออกมา
- พระเถระเล่าว่าอดีตชาติตนเคยเป็น “ทูสีมาร” (มารปัจจุบันเป็นหลาน)
- ครั้งพระกกุสันธพุทธเจ้า มีอัครสาวกวิธุระ (ธรรมเทศนา) + สัญชีวะ (นิโรธสมาบัติ); ทูสีมารทำลายสงฆ์ 2 วิธี — ดลใจคนด่า (แก้ด้วยพรหมวิหาร 4) และดลใจคนสรรเสริญ (แก้ด้วยอสุภ-อาหารปฏิกูล-อนิจจสัญญา)
- ทูสีมารขว้างหินใส่หัวพระวิธุระแตก → ตกมหานรกทันที (นรกฉผัสสายตนิกะ/สังกุสมาหตะ/ปัจจัตตเวทนียะ) ไหม้หลายพันปี
- พระโมคคัลลานะคุกคามมารด้วยคาถา — สาวกพระพุทธเจ้ารู้ทั้งนรก/วิมาน/ฤทธิ์; ผู้เบียดเบียนตถาคตย่อมประสบบาป → มารเสียใจหายไป
จุดเด่น
- เผยอดีตชาติพระโมคคัลลานะเคยเป็นมาร; กฎแห่งกรรมแม้กับมาร
- พรหมวิหาร 4 + อสุภ/อนิจจสัญญา = เกราะภิกษุจากทั้งคำด่าและคำสรรเสริญ
- เป็นสูตรที่ 50 จบมูลปัณณาสก์
โยงไปหน้า