เสวิตัพพาเสวิตัพพสูตร (Sevitabba-asevitabba Sutta)
พระพุทธเจ้าทรงแสดงหัวข้อย่อแล้วพระสารีบุตรขยายความ ที่เชตวัน เมืองสาวัตถี — ว่าด้วยธรรมที่ “ควรเสพ” (เสวิตัพพะ) และ “ไม่ควรเสพ” (อเสวิตัพพะ)
- เกณฑ์ตัดสินเดียว: สิ่งใดเสพแล้ว อกุศลเจริญ-กุศลเสื่อม = ไม่ควรเสพ; สิ่งใดเสพแล้ว อกุศลเสื่อม-กุศลเจริญ = ควรเสพ (ใช้เกณฑ์เดียวกันนี้กับทุกหมวด)
- พระสารีบุตรขยายเกณฑ์นี้ครอบทุกด้านของชีวิต:
- ความประพฤติทางกาย วาจา ใจ (กายสมาจาร วจีสมาจาร มโนสมาจาร)
- ความคิดจิตที่เกิดขึ้น (จิตตุปบาท), สัญญาที่ได้ (สัญญาปฏิลาภ), ทิฏฐิที่ได้ (ทิฏฐิปฏิลาภ), อัตภาพที่ได้ (อัตตภาวปฏิลาภ)
- อารมณ์ทางอายตนะ 6: รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์
- ปัจจัย 4: จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ คิลานเภสัช — และ บ้าน นิคม นคร ชนบท บุคคล ที่คบ
- ทุกหมวดวัดด้วยผล: เสพแล้วกุศลเจริญหรืออกุศลเจริญ
- ทรงรับรอง (อนุโมทนา) คำขยายของพระสารีบุตรว่าถูกต้อง
- ความสำคัญ: ให้ หลักวินิจฉัยเชิงผล (ดูที่กุศล-อกุศลที่เกิด) สำหรับทุกการเลือกในชีวิต — เป็นเกณฑ์เดียวกับที่ใช้ในพาหิติยสูตรที่ว่ากรรมใดวิญญูชนติเตียน=ควรละ