สฬายตนสังยุต — คิลานวรรค (วรรคที่ 3, ทุติยปัณณาสก์)

วรรคที่ 3 ของสฬายตนสังยุต ที่สาวัตถี — 10 สูตร

คิลานสูตร 1–2 — ทรงสอนภิกษุอาพาธ (ไข้): พิจารณาอายตนะ-ผัสสะ-เวทนาเป็นอนิจจ/อนัตตา → จิตหลุดพ้นแม้ในยามป่วย
ราธสูตร 1–3 — พระราธถาม: อายตนะเป็นมาร · มารธรรม · อนิจจ → ควรละฉันทราคะในสิ่งนั้น
อวิชชาสูตร 1–2 — เห็นอายตนะเป็นอนิจจ → ละอวิชชา เกิดวิชชา
ภิกขุสูตร — ภิกษุทูลขอหลักธรรมโดยย่อเพื่อหลีกเร้น → ทรงสอนละฉันทราคะในอายตนะ
โลกสูตร — “โลก” ได้ชื่อว่าโลกเพราะ แตกสลาย (ลุชชติ) — จักษุ รูป วิญญาณ ผัสสะ เวทนา ย่อมแตกสลาย จึงเรียกว่าโลก
ผัคคุนสูตร — (ว่าด้วยการเห็นอายตนะตามจริงนำสู่ความสิ้นทุกข์)

ความสำคัญ: “โลกสูตร” ให้นิยามโลก = สิ่งที่แตกสลาย (= อายตนะ); และยกการเจริญสติพิจารณาอายตนะมาใช้ในยามอาพาธ-ใกล้ตาย (คิลานสูตร)

ห้องสมุดพระไตรปิฎก