สฬายตนสังยุต — มิคชาลวรรค (วรรคที่ 2, ทุติยปัณณาสก์)
วรรคที่ 2 ของสฬายตนสังยุต — 11 สูตร มีบทสนทนากับบุคคลหลายท่าน
- มิคชาลสูตร 1–2 — พระมิคชาลถามถึง “ผู้อยู่ผู้เดียว (เอกวิหารี)” → ผู้เพลิดเพลินอายตนะ = อยู่กับเพื่อนสอง (มีตัณหาเป็นเพื่อน) แม้อยู่ป่า; ผู้ไม่เพลิดเพลิน = อยู่ผู้เดียวแท้จริง แม้อยู่ท่ามกลางหมู่
- สมิทธิสูตร 1–4 — พระสมิทธิถามนิยาม มาร · สัตว์ · ทุกข์ · โลก → ที่ใดมีอายตนะ-ผัสสะ ที่นั่นมีมาร/สัตว์/ทุกข์/โลก; ที่ใดไม่มี ก็ไม่มี
- อุปเสนสูตร — พระอุปเสนถูกงูพิษกัดจะมรณภาพ แต่ กายไม่แปรปรวน อินทรีย์ผ่องใส เพราะไม่มีความยึดว่า “จักษุของเรา หูของเรา…” → ไม่มี “เรา” ที่จะแปรไปตามกาย
- อุปวาณสูตร — พระอุปวาณะถามเรื่อง “ธรรมอันผู้บรรลุพึงเห็นเอง (สันทิฏฐิกะ)” ทางอายตนะ
- ผัสสายตนสูตร 1–3 — ผู้ไม่รู้ความเกิด-ดับ-คุณ-โทษ-ทางออกแห่งผัสสายตนะ 6 ตามจริง = ยังไม่อยู่จบพรหมจรรย์
ความสำคัญ: นิยาม มาร/สัตว์/โลก/ทุกข์ ว่าอยู่ที่อายตนะ (สมิทธิ) และยกพระอุปเสนเป็นตัวอย่างอนัตตาเมื่อเผชิญความตาย — ไม่ยึดอายตนะว่าเป็นเรา จิตจึงไม่หวั่นไหว