เวทนาสังยุต — รโหคตวรรค (วรรคที่ 2)
วรรคที่ 2 ของเวทนาสังยุต — 10 สูตร
- รโหคตสูตร — ภิกษุหลีกเร้นคิดว่า “พระพุทธเจ้าตรัสเวทนา 3 แต่ทำไมตรัส ‘สุข’ ในที่อื่นด้วย?” → ทรงอธิบายว่าตรัส “สุข” โดยปริยายหลายอย่าง; และเพราะสังขารทั้งปวงไม่เที่ยง สิ่งที่เสวยทั้งหมดจึงรวมลงในทุกข์ + แสดงสุขที่ประณีตขึ้นเป็นลำดับ (ฌาน → อรูป → สัญญาเวทยิตนิโรธ)
- วาตสูตร 1–2 — เวทนาต่างๆ (สุข/ทุกข์/อทุกขมสุข) เกิดดับในกาย เหมือนลมต่างชนิดพัดในอากาศ
- นิวาสสูตร (อาคารสูตร) — เวทนาต่างๆ ผ่านมาในกาย เหมือนแขกต่างถิ่นมาพักในเรือนพัก (อาคันตุกะ)
- อานันทสูตร 1–2 — พระอานนท์ถาม/ทรงถาม: เวทนาคืออะไร · สมุทัย · นิโรธ · ปฏิปทา · คุณ-โทษ-ทางออก
- สัมพหุลสูตร 1–2 — ภิกษุหลายรูปถามเรื่องเดียวกัน (เวทนา-สมุทัย-นิโรธ)
- ปัญจกังคสูตร — ช่างไม้ปัญจกังคะถามพระอุทายีว่าเวทนามีเท่าไร — อุทายีว่า 3, ปัญจกังคะว่า 2; เถียงกันไม่ตกลง → ทรงตัดสินว่าทรงแสดงเวทนา 2, 3, 5, 6, 18, 36, 108 โดยปริยายต่างกัน ผู้ไม่เข้าใจปริยายจึงทะเลาะกัน ที่จริงไม่ขัดกัน
- ภิกขุสูตร — สุขประณีตขึ้นเป็นลำดับ (เช่นเดียวรโหคตสูตร)
ความสำคัญ: ปัญจกังคสูตร สอนว่าคำสอนต่างจำนวนเป็นเพียงปริยาย (มุมอธิบาย) ไม่ใช่ความขัดแย้ง — กันการตีความตายตัวจนทะเลาะ; และ “สุขทั้งปวงรวมในทุกข์” (รโหคต) เพราะอนิจจัง