เวทนาสังยุต — สคาถวรรค (วรรคที่ 1)
วรรคแรกของ เวทนาสังยุต (SN 36 — ว่าด้วยเวทนา) ที่สาวัตถี — 10 สูตร มีสัลลัตถสูตร (ลูกศร 2 ดอก)
- เวทนา 3 ที่เป็นแกนทั้งสังยุต: สุข · ทุกข์ · อทุกขมสุข (ไม่ทุกข์ไม่สุข)
- สมาธิสูตร — ผู้มีสมาธิย่อมรู้เวทนาตามจริง (เกิด-ดับ-คุณ-โทษ-ทางออก)
- สุขสูตร — แสดงเวทนา 3
- ปหานสูตร — พึงละ ราคานุสัยในสุขเวทนา · ปฏิฆานุสัยในทุกขเวทนา · อวิชชานุสัยในอทุกขมสุขเวทนา (อนุสัยนอนเนื่องตามเวทนาแต่ละชนิด)
- ปาตาลสูตร — “บาดาล” เป็นชื่อของทุกขเวทนาทางกาย: ปุถุชนทนไม่ได้ = จมบาดาล; อริยสาวกทนได้ = ขึ้นถึงฝั่ง
- ทัฏฐัพพสูตร — พึงเห็น สุขเวทนาโดยเป็นทุกข์ (เพราะไม่เที่ยง) · ทุกขเวทนาโดยเป็นลูกศร · อทุกขมสุขโดยเป็นของไม่เที่ยง
- สัลลัตถสูตร (ลูกศร) — ปุถุชนถูกทุกขเวทนาทางกายแล้ว เศร้าโศกคร่ำครวญซ้ำทางใจ = ถูกลูกศร 2 ดอก (กาย+ใจ); อริยสาวกเสวยทุกข์เฉพาะทางกาย ไม่เพิ่มทางใจ = ถูกลูกศรดอกเดียว → ไม่ยินดีในกามเพราะเห็นทางออกอื่นจากทุกข์
- เคลัญญสูตร 1–2 — ภิกษุอาพาธในคิลานศาลา พึงเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ รอกาล (มรณะ) ด้วยใจไม่หวั่นไหว พิจารณาเวทนาเป็นของไม่เที่ยง
- อนิจจสูตร — เวทนา 3 ไม่เที่ยง เป็นสังขตะ อาศัยปัจจัยเกิด
- ผัสสมูลกสูตร — เวทนามีผัสสะเป็นมูล เกิดเพราะผัสสะ ดับเมื่อผัสสะดับ
ความสำคัญ: สัลลัตถสูตร เป็นหัวใจ — แยก ทุกข์ทางกาย (เลี่ยงไม่ได้) ออกจาก ทุกข์ทางใจ (เพิ่มเองได้/ละได้); โยงเวทนาเข้ากับอนุสัยและผัสสะ→เวทนา