พระมหากัสสปะ (Mahākassapa)
พระมหาสาวก ทรงยกย่องเป็น เอตทัคคะด้านการถือธุดงค์ (สมาทานข้อปฏิบัติขัดเกลาอย่างเคร่ง) ภายหลังพุทธปรินิพพานเป็นประธานการสังคายนาครั้งที่ 1
บทบาทในมหาโคสิงคสาลสูตร
ตอบพระสารีบุตรว่า ป่าโคสิงคสาลวันงามด้วยภิกษุผู้:
- ตนเองถือธุดงค์ (อยู่ป่า/บิณฑบาต/ผ้าบังสุกุล/ไตรจีวร) และสรรเสริญคุณนั้นแก่ผู้อื่น
- มักน้อย สันโดษ สงัด ไม่คลุกคลี ปรารภความเพียร
- ถึงพร้อมด้วยศีล-สมาธิ-ปัญญา-วิมุตติ-วิมุตติญาณทัสสนะ และชวนผู้อื่นด้วย
สอดคล้องกับความเป็นผู้นำด้านความเคร่งและการขัดเกลาตน
บทบาทในกัสสปสังยุต (SN 16)
- พระพุทธเจ้าทรงยกเป็นแบบอย่างความสันโดษด้วยปัจจัย 4 และธุดงค์แก่ภิกษุทั้งหลาย
- พบพระพุทธเจ้าครั้งแรกที่bahuputta-cetiya (พหุปุตตเจดีย์) ระหว่างราชคฤห์กับนาลันทา แลกจีวรกัน — บรรลุอรหัตในวันที่ 8 หลังบวช
- ได้รับฉายา “ธรรมทายาท” (dhammadāyāda) — บุตรเกิดแต่อก เกิดแต่พระโอษฐ์ของพระพุทธเจ้า
- ถือธุดงค์ตลอดชีวิต แม้พระพุทธเจ้าชวนสละเมื่อชรา ท่านขอถือต่อเพื่อเป็นแบบอย่างอนุชน
- มีฌาน อภิญญา 5 และอรหัตผลเทียบเท่าพระพุทธเจ้า (SN 16.9)