แหล่ง: จูฬตัณหาสังขยสูตร (มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ สูตรที่ ๓๗)
- ที่มา:
raw/tipitaka/thaimm/vol-19.md ข้อ ๔๓๓–๔๓๙
- ฉบับ: มมร เล่ม 19 | ตำแหน่ง: มหายมกวรรค สูตรที่ 7
ใจความสำคัญ
- ที่ปราสาทมิคารมาตา บุพพาราม สาวัตถี ท้าวสักกะถามข้อปฏิบัติย่อสู่ความสิ้นตัณหา
- คำตอบ: ได้สดับว่า “ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น” → รู้ยิ่ง/กำหนดรู้ → เห็นเวทนา (สุข/ทุกข์/อุเบกขา) ไม่เที่ยง หน่าย ดับ สละคืน → ไม่ยึด → ไม่สะดุ้ง → ปรินิพพานเฉพาะตน
- พระโมคคัลลานะเหาะขึ้นดาวดึงส์ทดสอบ ท้าวสักกะพาชมเวชยันตปราสาท (ประมาท) → ทรงใช้นิ้วหัวแม่เท้ากดปราสาทให้สั่นสะเทือน ให้สังเวช
- ท้าวสักกะสลดแล้วเล่าธรรมได้ถูก พระพุทธเจ้ายืนยันคำสอนอีกครั้ง
จุดเด่น
- รวบยอดอนัตตา+วิปัสสนาในเวทนาในประโยคเดียว “ธรรมทั้งปวงไม่ควรยึดมั่น”
- ฉากเขย่าเวชยันตปราสาท = บทเรียนความไม่ประมาทแม้ในเทวดา
โยงไปหน้า