สรุปแหล่ง: สักกปัญหสูตร

แหล่งต้นฉบับ: vol-14 หน้า 0122 (ข้อ 248) (หน้า ~129–?, ข้อ 246–…) | ที.ม. ๑๐
ที่อ้างอิง: พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย มหาวรรค, สักกปัญหสูตร (สูตรที่ ๘)

ใจความสำคัญ

พระพุทธเจ้า ประทับถ้ำ อินทสาลคูหา เขาเวทิยกะ ใกล้ราชคฤห์ ท้าวสักกะ จอมเทพมาเฝ้า (ให้ ปัญจสิขะ ดีดพิณขับเพลงนำก่อน)
คำถามแกน: ทำไมสัตว์ (เทวดา มนุษย์ อสูร นาค ฯลฯ) อยากอยู่ไม่มีเวร แต่กลับมีเวร? ทรงสาวเหตุเป็นลำดับ (= ลำดับเหตุแห่งความขัดแย้ง):
เวร ← อิสสา (ริษยา) + มัจฉริยะ (ตระหนี่) ← ปิยาปปิยะ (ที่รัก/ไม่เป็นที่รัก) ← ฉันทะ ← วิตก ← ปปัญจสัญญาสังขา (ปปัญจะ)
ทางดับ: ปฏิบัติให้ถึงความดับปปัญจสัญญา — เลือกเสพ/ไม่เสพ โสมนัส-โทมนัส-อุเบกขา ตามว่ากุศลเจริญหรืออกุศลเจริญ + สำรวมปาติโมกข์ + อินทรียสังวร
จบ: ท้าวสักกะได้ ดวงตาเห็นธรรม (โสดาบัน) (อริยผล)