โลหิจจสูตร (สูตรที่ ๑๒)
ว่าด้วยการหักทิฏฐิ “ไม่ควรสอนธรรมแก่ผู้อื่น” พระพุทธเจ้า แสดงแก่ โลหิจจพราหมณ์ ที่ สาลวติกา โกศล
ทิฏฐิลามกของโลหิจจะ
“สมณพราหมณ์ที่บรรลุกุศลธรรมแล้ว ไม่ควรบอกผู้อื่น เพราะการสอนเป็นความโลภ/สร้างเครื่องผูกใหม่”
การหักทิฏฐิ
- เปรียบ: เหมือนพูดว่าโลหิจจะ/ ปเสนทิโกศล ควรเสวยผลประโยชน์บ้านเมืองคนเดียว ไม่แบ่งใคร → ทำอันตรายผู้อาศัย, ไม่หวังประโยชน์, ตั้งจิตเป็นศัตรู → มิจฉาทิฏฐิ (คตินรก/เดียรฉาน)
- การหวงธรรมก็เช่นกัน: กีดกันกุลบุตรไม่ให้บรรลุ โสดา…อรหัตตผล
ศาสดา 3 จำพวกที่ควรถูกติ + 1 ที่ไม่ควรถูกติ
ควรถูกติ: (1) ไม่บรรลุประโยชน์สมณะ แต่สอน สาวกไม่ฟัง (2) ไม่บรรลุ แต่สอน สาวกฟัง (3) บรรลุแล้ว สอน แต่สาวกไม่ฟัง
ไม่ควรถูกติ: บรรลุแล้ว สอน และสาวกตั้งใจฟังปฏิบัติตาม (= ครูที่แท้ ตรงข้ามกับทิฏฐิของโลหิจจะ)
บทสรุป
โลหิจจะละทิฏฐิ ประกาศตนเป็นอุบาสก
ที่อ้างอิง
มมร เล่ม 12 หน้า 244 เป็นต้นไป ข้อ 351–364 | ที.สี. ๙
แหล่งสรุป: แหล่ง-โลหิจจสูตร