ทุติย + อายาจน + อุปนิสินนวรรค (ราธสังยุต)
วรรคที่ 2–4 ปิดราธสังยุต (SN 23.11–23.46) ที่สาวัตถีทั้งหมด — ทรงสอนพระราธะเรื่องขันธ์ 5 ด้วยชุดสูตร 12 หัวข้อเดียวกันซ้ำทั้ง 3 วรรค ต่างกันที่ กรอบการสนทนา
ชุด 12 สูตร (ซ้ำทุกวรรค)
แต่ละหัวข้อ: ทรงชี้ว่าขันธ์ 5 เป็นสิ่งนั้น แล้วให้ ละฉันทราคะ ในสิ่งที่เป็นเช่นนั้น:
- มาร · 2. มารธรรม (สิ่งเป็นไปฝ่ายมาร) · 3. อนิจจ · 4. อนิจจธรรม · 5. ทุกข · 6. ทุกขธรรม · 7. อนัตต · 8. อนัตตธรรม · 9. ขยธรรม (มีความสิ้นเป็นธรรมดา) · 10. วยธรรม (มีความเสื่อม) · 11. สมุทยธรรม (มีความเกิด) · 12. นิโรธธรรม (มีความดับ) — แต่ละหัวข้อชี้ที่ขันธ์ 5 พึงละฉันทราคะ
3 วรรค ต่างกันที่กรอบ
- ทุติยวรรค (มารวรรค) (SN 23.11–23.22, ข้อ ๓๗๗–๓๘๘) — พระราธะเข้าเฝ้าทูลถามทีละหัวข้อ
- อายาจนวรรค (SN 23.23–23.34, ข้อ ๓๘๙–๔๐๐) — พระราธะทูลอ้อนวอน (อายาจน์) ขอให้ทรงแสดงธรรมโดยย่อเพื่อหลีกเร้นปฏิบัติ
- อุปนิสินนวรรค (SN 23.35–23.46, ข้อ ๔๐๑–๔๑๖) — ทรงปรารภตรัสเองแก่พระราธะผู้นั่งใกล้ (อุปนิสินนกถา)
ความสำคัญ: ตอกย้ำว่าขันธ์ 5 = มาร/ไม่เที่ยง/ทุกข์/อนัตตา/มีความเกิด-ดับ — สิ่งที่พึงละฉันทราคะ — จบราธสังยุต (SN 23)