แหล่ง: ชีวกสูตร (มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ สูตรที่ ๕๕)
- ที่มา:
raw/tipitaka/thaimm/vol-20.md ข้อ ๕๖–๖๑
- ฉบับ: มมร เล่ม 20 | ตำแหน่ง: คหปติวรรค สูตรที่ 5
ใจความสำคัญ
- หมอชีวกถามที่อัมพวันของตน ราชคฤห์: จริงหรือที่ทรงเสวยเนื้อที่เขาฆ่าเจาะจงถวาย
- เนื้อไม่ควรฉัน = เห็น/ได้ยิน/รังเกียจว่าฆ่าเจาะจงเพื่อตน; เนื้อควรฉัน = ไม่เห็น/ไม่ได้ยิน/ไม่รังเกียจ (ติโกฏิปริสุทธิ)
- ภิกษุผู้แผ่เมตตา-กรุณา-มุทิตา-อุเบกขา ฉันบิณฑบาตโดยไม่ติด ไม่สยบ → “อาหารไม่มีโทษ”
- ผู้สั่งฆ่าเจาะจงถวาย → บาป 5 สถาน (สั่งนำมา / สัตว์ถูกลากมาทุกข์ / สั่งฆ่า / สัตว์ถูกฆ่าทุกข์ / ทำให้ฉันของอกัปปิยะ)
- ชีวกถึงสรณะเป็นอุบาสก
จุดเด่น
- หลักพุทธานุญาตการฉันเนื้อ (เนื้อบริสุทธิ์ 3 ส่วน) — ต่างจากข้อเสนอเทวทัตที่ขอห้ามเด็ดขาด
- เจตนาฆ่าเป็นบาป ไม่ใช่การกิน
โยงไปหน้า