สรุปแหล่ง: ปาสาทิกสูตร
แหล่งต้นฉบับ: vol-15 หน้า 0260 (ข้อ 95) (หน้า ~?, ข้อ 94–…) | ที.ปา. ๑๑
ที่อ้างอิง: พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค, ปาสาทิกสูตร (สูตรที่ ๖)
ใจความสำคัญ
- พระพุทธเจ้า ประทับเวธัญญาอัมพวัน แคว้นสักกะ — ปรารภข่าวที่ นิครนถนาฏบุตร (เชน) ถึงแก่กรรมที่ปาวา แล้วสาวกแตกแยกทะเลาะกันเป็นสองพวก (จุนทสมณุทเทสรายงานผ่าน พระอานนท์)
- ทรงวิเคราะห์ ธรรมวินัยที่ประกาศไม่ดี (ทุรักขาตะ) vs ประกาศดีแล้ว (สวากขาตะ): นิครนถ์แตกเพราะธรรมวินัยถูกประกาศไม่ดี ไม่ใช่โดยสัมมาสัมพุทธะ — ส่วนธรรมวินัยของพระพุทธเจ้าประกาศดีแล้ว (นำออกจากทุกข์ได้)
- เน้น สังฆสามัคคี และการรักษาคำสอนให้บริบูรณ์หลังศาสดาล่วงลับ (เป็นเหตุปรารภเดียวกับ สังคีติสูตร)
- กล่าวถึงสิ่งที่ทรงพยากรณ์/ไม่พยากรณ์ (อัพยากตะ) และว่าพรหมจรรย์นี้บริบูรณ์แล้ว