สุตตนิบาต — อุรควรรค จูฬวรรค มหาวรรค (วรรค 1–3)
คัมภีร์ที่ 5 ของขุททกนิกาย — สุตตนิบาต เป็นหนึ่งในคัมภีร์เก่าแก่ที่สุดในพระไตรปิฎก ประกอบด้วย 5 วรรค รวม 70+ สูตร ส่วนใหญ่เป็นคาถาร้อยกรอง บางสูตรเป็นร้อยแก้วสลับคาถา หน้านี้ครอบวรรค 1–3 (ข้อ ๒๙๔–๔๐๗) ดูอัฏฐก-ปารายนวรรค สำหรับวรรค 4–5
อุรควรรคที่ ๑ — ข้อ ๒๙๔–๓๑๓ (12 สูตร)
สูตรเปิดวรรคล้วนใช้ อุปมางู (อุรค) — ผู้บรรลุธรรมละกิเลสได้เหมือน “งูละคราบเก่า”
| # | ชื่อสูตร | สาระเด่น |
|---|
| 1 | อุรคสูตร | ชุดคาถา: ภิกษุผู้กำจัดโกรธ ราคะ ตัณหา มานะ วิตก ได้ — ละฝั่งในฝั่งนอกได้เหมือนงูละคราบ |
| 2 | ธนิยสูตร | โต้ตอบระหว่างธนิยะ (คฤหัสถ์) กับ[[buddha (พระพุทธเจ้า) |
| 3 | ขัคควิสาณสูตร | คาถาชุดใหญ่ (ประมาณ 40+ คาถา) ซ้ำวรรคท้ายว่า “พึงเที่ยวไปผู้เดียวเหมือนนอแรด” (เอกจร = ชีวิตสมณะ, ไม่ยึดมั่นในสมาคม) |
| 4 | กสิภารทวาชสูตร | พราหมณ์ว่า “เราไถนา เจ้าควรไถนา” — [[buddha (พระพุทธเจ้า) |
| 5 | จุนทะสูตร | ว่าด้วยประเภทสมณะ: สมณะดี-เลว จำแนกตามข้อปฏิบัติ |
| 6 | ปราภวสูตร | ว่าด้วยธรรมเป็นเหตุ “ตกต่ำ” (ปราภว) ของบุคคล |
| 7 | วสลสูตร | ”คนถ่อย (วสล) เพราะกรรม ไม่ใช่เพราะชาติกำเนิด” — ตอบพราหมณ์ผู้เรียกพระพุทธเจ้าว่าวสล |
| 8 | เมตตสูตร | เมตตา-ภาวนา ครบกระบวน — ปรารถนาสุขแก่สัตว์ทั้งหมดไม่มีข้อยกเว้น ต่อมาถูกเรียกว่า “กรณียเมตตสูตร” ซ้ำใน[[khuddakapatha-page (ขุททกปาฐะ) |
| 9 | เหมวตสูตร | ยักษ์เหมวตา-สาตาคิรา สนทนาปัญหาธรรม: ผู้รู้แจ้งใน[[ariyasacca-4 (อริยสัจ 4) |
| 10 | อาฬวกสูตร | อาฬวกยักษ์ถามปัญหา — คำตอบว่า ศรัทธา ธรรม วิริยะ ปัญญา เป็นทรัพย์ประเสริฐ |
| 11 | วิชยสูตร | พิจารณาร่างกาย (32 อาการ) ตามความจริง เพื่อคลายกำหนัด |
| 12 | มุนิสูตร | คุณสมบัติ “มุนี” = ผู้สงบ ไม่ข้อง ไม่ยึด เที่ยวไปผู้เดียว |
จูฬวรรคที่ ๒ — ข้อ ๓๑๔–๓๕๓ (14 สูตร)
| # | ชื่อสูตร | สาระเด่น |
|---|
| 1 | รตนสูตร | คาถาสรรเสริญพระรัตนตรัย ด้วย “สัจวาจา” — “ขอความสวัสดีจงมีแก่สัตว์เหล่านี้” ทำพิธีปัดเป่าอุปัทวะ ซ้ำใน[[khuddakapatha-page (ขุททกปาฐะ) |
| 2 | อามคันธสูตร | ”กลิ่นดิบ” (อามคันธ) คือบาปกรรม ไม่ใช่การกินเนื้อ — ตอบพราหมณ์ว่ากิจกรรมไม่ใช่ตัวตัดสินความบริสุทธิ์ |
| 3 | หิริสูตร | ว่าด้วยหิริ-โอตตัปปะ และมิตรแท้ vs มิตรเทียม |
| 4 | มงคลสูตร | มงคล 38 ประการ (เทวดาถาม พระพุทธเจ้าตอบ) ซ้ำใน[[khuddakapatha-page (ขุททกปาฐะ) |
| 5 | สูจิโลมสูตร | ยักษ์สูจิโลมะถาม: ราคะ-โทสะ-ฯลฯ เกิดแต่ที่ใด |
| 6 | ธรรมจริยสูตร | การประพฤติธรรม — ราชาที่ดีปกครองด้วยธรรม |
| 7 | พราหมณธัมมิกสูตร | พราหมณ์สมัยก่อนประพฤติธรรม ไม่ยึดมั่นใน[[kamma (กรรม) |
| 8 | นาวาสูตร | อุปมาเรือ — ธรรมเป็นพาหนะข้ามโอฆะ |
| 9 | กิงสีลสูตร | ถามว่า ศีลดีอย่างไร ปัญญาดีอย่างไร จะเจริญได้อย่างไร |
| 10 | อุฏฐานสูตร | ขวนขวาย ไม่เกียจคร้าน — “บัดนี้เป็นเวลาลุกขึ้น” |
| 11 | ราหุลสูตร | พระพุทธเจ้าสอนพระราหุล: เจริญ[[brahmavihara-4 (พรหมวิหาร 4) |
| 12 | วังคีสสูตร | พระวังคีสะสรรเสริญพระนิโครธกัปปะผู้ปรินิพพาน |
| 13 | สัมมาปริพพาชนิยสูตร | การเที่ยวไป (ปริพพาชน) อย่างถูกต้อง |
| 14 | ธรรมิกสูตร | [[dhammika-gahapati (ธัมมิกอุบาสก) |
มหาวรรคที่ ๓ — ข้อ ๓๕๔–๔๐๗ (12 สูตร)
| # | ชื่อสูตร | สาระเด่น |
|---|
| 1 | ปัพพชาสูตร | เล่าเรื่อง[[buddha (พระพุทธเจ้า) |
| 2 | ปธานสูตร | มารวิวาท — มารมาล่อ-ขู่ พระพุทธเจ้าขณะบำเพ็ญเพียร ณ ริมแม่น้ำเนรัญชรา ทรงตอบโต้มาร: “ศรัทธา วิริยะ ปัญญา เป็นอาวุธ” |
| 3 | สุภาษิตสูตร | วาจาสุภาษิต 4 ประการ |
| 4 | สุนทริกภารทวาชสูตร | พราหมณ์สุนทริกะถามว่าใครเป็นผู้ควรรับทักษิณา |
| 5 | มาฆสูตร | ว่าด้วยยัญ — การบริจาคสูงสุดคืออะไร |
| 6 | สภิยสูตร | ปริพาชกสภิยะถามปัญหาหลายอย่าง: ภิกษุ พราหมณ์ ญาณี ฯลฯ คืออะไร |
| 7 | เสลสูตร | พราหมณ์เสละมาพิสูจน์มหาปุริสลักษณะ สุดท้ายถวายตนเป็นสาวก |
| 8 | สัลลสูตร | ”ลูกศร = ความตาย-ทุกข์ เลี่ยงไม่ได้” — ผู้เข้าใจไม่โศกาดูร “พึงถอนลูกศร (ความโศก) ออกเสีย” |
| 9 | วาเสฏฐสูตร | ”พราหมณ์ที่แท้เพราะกรรม ไม่ใช่เพราะชาติกำเนิด” — วาเสฏฐะ-ภารทวาชะ โต้เถียงกัน มาถามพระพุทธเจ้า |
| 10 | โกกาลิยสูตร | โทษของการกล่าวร้ายพระสาวก (โกกาลิยะกล่าวร้ายพระสารีบุตร-โมคคัลลานะ) |
| 11 | นาลกสูตร | เรื่องนาลกะถามข้อปฏิบัติขั้นสูง — “โมเนยยปฏิปทา” (ข้อปฏิบัติของมุนี) |
| 12 | ทวยตานุปัสสนาสูตร | พิจารณาสิ่งทั้งหลายเป็นคู่ ๆ (ทุกข์/สมุทัย — ทุกข์/[[nibbana (นิพพาน) |
ความสำคัญ
- ขัคควิสาณสูตร และ มุนิสูตร เป็นตัวแทนชั้นคำสอนโบราณ เน้นอุดมคติ “เที่ยวไปผู้เดียว” ก่อนจะมีสังฆสมาคม
- เมตตสูตร (วรรค 1 สูตรที่ 8) และ รตนสูตร + มงคลสูตร (จูฬวรรค) เป็นพระปริตรที่ใช้สวดมนต์มาจนถึงปัจจุบัน โยงกับขุททกปาฐะ
- วสลสูตร และ วาเสฏฐสูตร ยืนยันหลักการว่ากรรมต่างหากที่กำหนดคุณค่าของบุคคล ไม่ใช่วรรณะโดยกำเนิด — โยงกับทิฏฐิเรื่องชาติกำเนิด
- ปธานสูตร และ ปัพพชาสูตร บันทึกเหตุการณ์ก่อนตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า