ทุติย + ตติย + จตุตถเปยยาล (ทิฏฐิสังยุต)

วรรคที่ 2–4 ปิดทิฏฐิสังยุต (SN 24.19–24.96) ที่สาวัตถี — เป็น เปยยาล (สูตรย่อซ้ำ) ใช้ชุด ทิฏฐิเดียวกับโสตาปัตติวรรค (วาต/เอตังมม/ลัทธิครู 6/สัสสต-อสัสสต/อัพยากตทิฏฐิ) แต่เปลี่ยน มุมวิเคราะห์เหตุเกิดทิฏฐิ เป็นแกนของแต่ละเปยยาล

โครงเปยยาล (แต่ละชุดวน 18 ทิฏฐิเดิม)

• ทุติยเปยยาลที่ 2 — เน้น “เมื่อขันธ์ 5มีอยู่ เพราะยึดมั่นขันธ์ จึงเกิดทิฏฐิ” + ขันธ์ที่ยึดนั้น ไม่เที่ยง-เป็นทุกข์-แปรปรวน → ผู้เห็นตามจริงย่อมละทิฏฐิ-ความสงสัย
• ตติยเปยยาลที่ 3 — “อีก 24 สูตรเหมือนวรรคที่ 2” — วนชุดทิฏฐิเดิมอีกนัย (โยงกับความไม่เที่ยง/ทุกข์/อนัตตาของขันธ์)
• จตุตถเปยยาลที่ 4 — “ฯลฯ อีก 24 สูตรเหมือนวรรคที่ 2” — ปิดท้ายด้วยนัยที่นำสู่การละทิฏฐิเป็นโสดาบัน

ความสำคัญ: ตอกย้ำหลักเดียวของทิฏฐิสังยุต — ทิฏฐิ (รวมสัสสต/อุจเฉท/อัพยากตทิฏฐิ ทั้งปวง) มีรากที่การยึดขันธ์ 5 เมื่อเห็นขันธ์ตามไตรลักษณ์ ทิฏฐิทั้งหมดย่อมดับ — จบทิฏฐิสังยุต (SN 24)