สฬายตนสังยุต อวิชชาวรรค

สฬายตนสังยุต — อวิชชาวรรค (วรรคที่ 1, ทุติยปัณณาสก์)

วรรคแรกของ ทุติยปัณณาสก์ แห่งสฬายตนสังยุต ที่สาวัตถี — 10 สูตร ว่าด้วยการละกิเลสด้วยการรู้เห็นอายตนะ

• อวิชชาสูตร — ละอวิชชาได้ วิชชาจึงเกิด: เมื่อรู้เห็นอายตนะ-ผัสสะ-เวทนาว่าไม่เที่ยง อวิชชาก็ละไป วิชชาเกิดขึ้น
• สังโยชนสูตร 1–2 — ธรรมที่ทำให้สังโยชน์เกิด/ถูกเพิกถอน (เห็นอายตนะเป็นอนัตตา)
• อาสวสูตร 1–2 — ละอาสวะ / อาสวะถูกเพิกถอน
• อนุสัยสูตร 1–2 — ละอนุสัย / อนุสัยถูกเพิกถอน
• ปริญญาสูตร — แสดงธรรมเพื่อกำหนดรู้อุปาทาน (รอบรู้อายตนะ)
• ปริยาทานสูตร 1–2 — แสดงธรรมเพื่อครอบงำ (ปริยาทาน) อุปาทาน

ความสำคัญ: รวบกิเลสชุดใหญ่ (อวิชชา-สังโยชน์-อาสวะ-อนุสัย-อุปาทาน) แล้วชี้ว่าทั้งหมดละได้ด้วยการเห็นอายตนะ 6 ตามจริง — เชื่อมสฬายตนะกับอวิชชา-สมุทัย