จูฬสกุลุทายิสูตร (Cūḷasakuludāyi Sutta)
พระพุทธเจ้าสนทนากับสกุลุทายิปริพาชก ที่ปริพาชการาม (ที่ให้เหยื่อนกยูง) เมืองราชคฤห์ — ฉบับเล็กของชุดสกุลุทายี (จบปริพพาชกวรรค)
- สกุลุทายีติว่านิครนถนาฏบุตรอ้างสัพพัญญูแต่ถูกถามขันธ์อดีตกลับเฉไฉโกรธ → ชมว่าพระพุทธเจ้าฉลาดในธรรม
- ลัทธิอาจารย์สกุลุทายี = “วรรณอย่างยิ่ง (ปรมวรรณ)” แต่ชี้ไม่ได้ว่าวรรณไหน — ทรงเปรียบดุจชายรักนางชนปทกัลยาณีที่ไม่เคยเห็น; ทรงไล่เทียบแสง (หิ่งห้อย < ประทีป < กองไฟ < ดาวศุกร์ < จันทร์เพ็ญ < อาทิตย์เที่ยง) → ลัทธิ “ตัวตนมีวรรณ ตายแล้วไม่มีโรค” ว่างเปล่า
- โลกเอกันตสุข (สุขส่วนเดียว) มีจริง: ปฏิปทาเข้าถึง = ฌาน 1-3 (ตบะ-ศีลของลัทธิอื่นยังมีสุขปนทุกข์ จึงเข้าไม่ถึง); ฌาน 4 = อยู่ร่วมเจรจากับเทวดาเอกันตสุขได้
- แต่ภิกษุไม่ได้ประพฤติพรหมจรรย์เพื่อแค่โลกเอกันตสุข — เพื่อธรรมยิ่งกว่า: ศีล-ฌาน 4-วิชชา 3 → สิ้นอาสวะ
- สกุลุทายีขอบวช แต่บริษัทห้ามไว้ (ต่างจากมหาสกุลุทายิสูตร — ในสูตรนี้ไม่ได้บวช)