อังคุตตรนิกาย — ทุกนิบาต ทุติย-ตติยปัณณาสก์

ทุติยปัณณาสก์ (ข้อ ๒๙๗–๓๔๘) และ ตติยปัณณาสก์ (ข้อ ๓๔๙–๔๒๔) รวม 10 วรรค ครอบคลุมธรรมหมวด 2 ที่หลากหลาย ส่วนใหญ่ตรัสที่สาวัตถี

ทุติยปัณณาสก์ (ข้อ ๒๙๗–๓๔๘)

วรรค	สาระ
1 ปุคคลวรรค (ข้อ ๒๙๗–๓๐๘)	บุคคล 2 เมื่อเกิดขึ้นเป็นประโยชน์สุขแก่โลก = [[buddha (พระพุทธเจ้า)
2 สุขวรรค (ข้อ ๓๐๙–๓๒๑)	สุข 2 คู่ๆ 13 สูตร
3 สนิมิตตวรรค (ข้อ ๓๒๒–)	ธรรมอกุศลมีนิมิต/นิทาน/เหตุจึงเกิด; ธรรม 2 ฝ่ายดำ-ฝ่ายขาว
4 ธรรมวรรค (ข้อ ถัดไป)	ธรรม 2 เพื่อความตั้งมั่นแห่งสัทธรรม ฯลฯ
5 พาลวรรค (ข้อ ถัดไป–๓๔๘)	พาล-บัณฑิต 2 จำพวก (อกตัญญู/กตัญญู · แบกภาระที่ไม่ควร/ควร)

สุขวรรค — สุข 2 คู่ๆ (ข้อ ๓๐๙–๓๒๑)

สูตร (ข้อ)	สุข 2 คู่	ฝ่ายเลิศ
๓๐๙	สุขคฤหัสถ์ vs สุขบรรพชา	บรรพชา
๓๑๐	กามสุข vs เนกขัมมสุข	เนกขัมมะ
๓๑๑	สุขมีอุปธิ (โลกิยะ) vs ไม่มีอุปธิ (โลกุตระ)	ไม่มีอุปธิ
๓๑๒	สุขมีอาสวะ vs ไม่มีอาสวะ	ไม่มีอาสวะ
๓๑๓	สุขอิงอามิส vs ไม่อิงอามิส	ไม่อิงอามิส
๓๑๔	สุขปุถุชน vs สุขพระอริยเจ้า	พระอริยเจ้า
๓๑๕	กายิกสุข vs เจตสิกสุข	เจตสิกสุข
๓๑๖	สุขฌานมีปีติ vs ไม่มีปีติ	ไม่มีปีติ (ตติย-จตุตถฌาน)
๓๑๗	สุขเกิดความยินดี vs ความวางเฉย	อุเบกขา
๓๑๘	สุขที่ถึงสมาธิ vs ไม่ถึงสมาธิ	ถึงสมาธิ
๓๑๙–๓๒๑	สุขฌานมีปีติ/ไม่มีปีติ เป็นอารมณ์; มีรูป/ไม่มีรูปเป็นอารมณ์	ประณีตกว่าเสมอ

แนวเด่น: ทุกคู่ฝ่ายที่ประณีตกว่า (เนกขัมมะ, นิรามิส, โลกุตระ, อุเบกขา) ล้วนเลิศกว่า — ย้ำทิศทางการปฏิบัติจากกามสู่นิพพาน

ตติยปัณณาสก์ (ข้อ ๓๔๙–๔๒๔)

วรรค	สาระ
1 อาสาวรรค (ข้อ ๓๔๙–๓๖๐)	อาสา/ความหวัง 2 · สิ่งที่ตรัสรู้ยาก 2 · ธรรม 2 อย่างที่ทำให้สัทธรรมตั้งอยู่/เสื่อม
2 อายาจนวรรค (ข้อ ๓๖๑–)	การบวงสรวง 2 · สิ่งที่ควรเจริญ 2 (สติ-สัมปชัญญะ · [[hiri-ottappa (หิริโอตตัปปะ)
3 ทานวรรค (ข้อ ๓๘๖–๓๙๔)	ทาน 2 (อามิส-ธรรมทาน) และชุดทั้งหมด
4 สันถาวรรค (ข้อ ๓๙๖–)	สันถาร/ปฏิสันถาร 2 (อามิส-ธรรม)
5 สมาปัตติวรรค (ข้อ ๔๐๘–๔๒๔)	สมาปัตติกุสลตา-วุฏฐานกุสลตา · ความตรง-อ่อนโยน · ขันติ-โสรัจจะ · สติ-สัมปชัญญะ · สมถะ-วิปัสสนา ฯลฯ

ทานวรรค (ข้อ ๓๘๖–๓๙๔) — ธรรมทานเลิศกว่าอามิสทานทุกรูปแบบ

• ทาน 2 (ข้อ ๓๘๖): อามิสทาน vs ธรรมทาน — ธรรมทานเลิศ; อรรถกถาขยาย: ธรรมทาน = “กล่าวปฏิปทาเครื่องบรรลุอมตะให้”
• การบูชา-การสละ-การบริจาค-การบริโภค-การสมโภค-การจำแนก-การสงเคราะห์-การอนุเคราะห์-ความเอื้อเฟื้อ (ข้อ ๓๘๗–๓๙๕): ล้วนมีคู่ อามิส vs ธรรม — ฝ่ายธรรมเลิศทุกคู่

เนื้อเด่นอื่นๆ

• บุคคล 2 เกิดขึ้นเพื่อประโยชน์สุขแก่โลก (ข้อ ๒๙๗): พระตถาคต + พระเจ้าจักรพรรดิ; อรรถกถา: ความเกิดพระเจ้าจักรพรรดิ = สมบัติ 2 (มนุษย์+สวรรค์), ความเกิดพระพุทธเจ้า = สมบัติ 3 (รวมนิพพาน)
• สมถะ-วิปัสสนา ปรากฏซ้ำในอายาจนวรรค ธรรมวรรค และสมาปัตติวรรค — เน้นว่าสองอย่างนี้ต้องอบรมร่วมกัน
• หิริ-โอตตัปปะ ปรากฏในอายาจนวรรคอีกครั้งในฐานะธรรมที่ควรเจริญ
• สติ-สัมปชัญญะ (ข้อ ๔๒๓–๔๒๔): สติมีใจไม่ลอยเป็นลักษณะ; สัมปชัญญะมีรู้สึกตัวเป็นลักษณะ

ความสำคัญ: สุขวรรคเป็นชุดสูตรสั้นที่จัดระดับสุขจากหยาบสู่ประณีตอย่างเป็นระบบ — ใช้อ้างอิงเรื่องลำดับความสุขในพุทธปรัชญา; ทานวรรคยืนยันซ้ำๆ ว่า ธรรมทานเลิศกว่าอามิสทานในทุกรูปแบบ โยงกับ ทาน และ ธรรมทาน

โยงกับ: สมถะ-วิปัสสนา · หิริโอตตัปปะ · ทาน · นิพพาน · ทุกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ · ทุกนิบาต เปยยาลรวม