สฬายตนสังยุต อนิจจวรรค

สฬายตนสังยุต — อนิจจวรรค (วรรคที่ 5)

วรรคที่ 5 (วรรคสุดท้ายของปฐมปัณณาสก์) ของสฬายตนสังยุต ที่สาวัตถี — 10 สูตร แสดงกิจที่พึงทำต่ออายตนะทั้งปวง

#	สูตร	อายตนะทั้งปวงเป็น… / ควร…
1–3	อนิจจ/ทุกข/อนัตตสูตร	ไม่เที่ยง · เป็นทุกข์ · เป็นอนัตตา
4	อภิญเญยยสูตร	ควรรู้ยิ่ง (อภิญญา)
5	ปริญเญยยสูตร	ควรกำหนดรู้ (ปริญญา)
6	ปหาตัพพสูตร	ควรละ (ปหานะ)
7	สัจฉิกาตัพพสูตร	ควรทำให้แจ้ง (สัจฉิกิริยา)
8	อภิญญาปริญเญยยสูตร	ควรรู้ยิ่งแล้วกำหนดรู้
9	อุปทุตสูตร	เป็นของถูกประทุษร้าย
10	อุปัสสัฏฐสูตร	เป็นของถูกเบียดเบียน

ความสำคัญ: ครบไตรลักษณ์ + กิจในอริยสัจ (กำหนดรู้ทุกข์ · ละสมุทัย · ทำนิโรธให้แจ้ง) ประยุกต์กับอายตนะ — จบ ปฐมปัณณาสก์ (5 วรรค: สุทธ·ยมก·สัพพ·ชาติธรรม·อนิจจ)