เทวดา (Devatā) ในพระไตรปิฎกหมายถึงสัตว์โลกชั้นสวรรค์ผู้มีวรรณะงาม มีอายุยืน ปรากฏในบทสนทนากับพระพุทธเจ้าบ่อยครั้งในสคาถวรรค
- ในเทวตาสังยุต นฬวรรค เทวดาผู้ไม่ระบุนาม (อาจเป็นเทวดาต่างองค์กันในแต่ละสูตร) เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าที่เชตวันสาวัตถี ยามปฐมยาม มีวรรณะงาม ยังวิหารให้สว่าง
- ทูลถามด้วยคาถาเกี่ยวกับธรรมะ: โอฆะ นิพพาน ชรามรณะ สังโยชน์ และข้อปฏิบัติ
- ลักษณะที่ปรากฏบ่อย: “เทวดามีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวันให้สว่าง” — แสดงถึงเทวดาชั้นสูงที่มีรัศมี
- เทวดาในเทวตาสังยุตเป็นผู้ใคร่ต่อการเรียนรู้ธรรม ไม่ใช่ผู้เป็นอุปสรรค