สฬายตนสังยุต — ฉฬวรรค (วรรคที่ 5, ทุติยปัณณาสก์)
วรรคที่ 5 (จบ ทุติยปัณณาสก์) ของสฬายตนสังยุต ที่สาวัตถี — 10 สูตร
- สังคัยหสูตร 1–2 — ภิกษุไม่สำรวมอายตนะ ถูกรูป-เสียง ฯลฯ ครอบงำ (สังคัยหะ) จิต → ยังมีอกุศล; ผู้สำรวมไม่ถูกครอบงำ
- ปริหานสูตร — ธรรมเป็นเหตุเสื่อม: ไม่สำรวมอายตนะ มีสติหลงลืม
- ปมาทวิหารสูตร — ผู้อยู่ด้วยความประมาท (ไม่สำรวมอินทรีย์) vs ผู้อยู่ด้วยความไม่ประมาท
- สังวรสูตร — ความสำรวม (สังวร) อินทรีย์ และความไม่สำรวม พร้อมผล
- สมาธิสูตร — เจริญสมาธิ → รู้อายตนะ-ผัสสะ-เวทนาตามจริง
- ปฏิสัลลีนสูตร — หลีกเร้น (ปฏิสัลลานะ) → รู้อายตนะตามจริง
- นตุมหากสูตร 1–2 — “สิ่งใดไม่ใช่ของเธอ จงละสิ่งนั้นเสีย”: จักษุ รูป วิญญาณ ผัสสะ เวทนา ไม่ใช่ของเธอ — ละได้แล้วเป็นไปเพื่อประโยชน์สุข (อุปมาคนเผาหญ้า-ไม้เชตวัน เราก็ไม่เดือดร้อนเพราะมิใช่ตัวเรา)
- อุททกสูตร — ทรงอ้างอุทกดาบส รามบุตรที่อวดอ้างเป็น “ผู้จบเวท/ผู้ฆ่าฝีได้” ทั้งที่ยังไม่รู้อายตนะตามจริง → ผู้รู้อายตนะแท้จริงเท่านั้นจึงควรกล่าวเช่นนั้น
ความสำคัญ: เน้น อินทรียสังวร (สำรวมอายตนะ) เป็นแกนปฏิบัติ + พุทธพจน์ “นั่นไม่ใช่ของเธอ” (นตุมหาก) ขยายจากขันธ์มาสู่อายตนะ — จบ ทุติยปัณณาสก์ (5 วรรค: อวิชชา·มิคชาล·คิลาน·ฉันน·ฉฬ)